Tulad ng kung kailan ako huling nagsulat dito, ay kay tagal din ng panahong muli kaming nagkasama-sama ng aking mga orihinal na kabarkada. Hindi sila simpleng tropa, hindi rin simpleng mga kaibigan. Mga tunay na kabarkada at kaibigan. Espesyal na bahagi sila ng aking buhay sapagkat sila ay mga nakasama ko noong mga panahong nabubuo pa lamang ang katauhan ko ngayon. Nagkasama-sama kami noong hayskul.
Kasama nila, una kong naransan ang umibig, mabigo, mamulat sa lipunang ginagalawan, mangarap, malasing sa puntong halos isuka pati ang laman-loob, tumawa hanggang sa mapa-iyak dahil sa mga simpleng bagay lamang at abutin ng hatinggabi sa kalsada dahilan sa simpleng kwentuhan lamang.
Hindi kami ang pinakasikat na barkada noong hayskul, pero ang bawat isa ay may pangalang inukit sa kasaysayan ng aming henerasyon. (naks!) Hindi kami mga anak mayaman, mga simpleng tao lang, na may simpleng kaligayahan at simpleng mga pangarap sa buhay. Hindi rin 'perpekto' ang aming pagtanda, ilan sa amin ay higit minsan nang naligaw ng landas, pero sa tulong ng bawat isa ay patuloy na nabubuhay, hindi man sa 'tamang landas' na nakagisnan ng karamihan, pero lumikha kami ng mga sarili naming daan. Pero iisa pa rin ang aming biyahe, ang makakamit ng maginhawang buhay.
Ngayong malapit na kami sa kalagitnaan ng buhay, hindi na kami mga bata pa. Ang ilan ay bumubuo na ng sarili naming mga pamilya. Pero ang mahalaga at masaya, patuloy pa rin ang samahan, kahit minsan na lang sa bawat taon magkasama-sama. Tiwala ako na magpapatuloy pa ito sa mga darating na panahon, lalong titibay, lalong lalakas at lalong magkakaroon ng kabuluhan para sa bawat isa.
Dahil pasko naman, hayaan nyong dito naman ako mag-blog. Akala ng marami, pati na ri ang aking sarili, na patay na ang blog na ito. Sa totoo, ay hindi...hindi ko alam kung ano talaga ang gagawin ko dito, pero sa mga susunod na araw ay tutukan ko ito.
Balik sa pasko. Nais ko lang batiin kayong lahat, lalo na sa mga iilan lang na naliligaw at nagbabasa ng blog na ito, ng isang maligayang pasko sa iyo at inyong pamilya.
Shempre, binabati ko rin ang mga kapwa bloggers ko, mga kaibigan sa internet (Facebook, Friendster, Multiply, FriendFeed, Flickr, Twitter at Plurk), sa mga kasamahan at katropa ko sa Sining Bayan, sa mga katropa ko din sa EEE41, sa mga kapwa ko SERVE Volunteers at kasama sa LCDC, sa mga klasmeyt kong PolSci at sa inyong lahat!! Maligayang pasko!
Isang linggo na lang at tapos na ang unang semestre. Akalain mo iyon? Nakalipas na ang isang semestre ng ganoon-ganoon na lang? Pero ganoon na nga lang ba talaga?
Kakaiba ang semestre na ito. Bukod sa mga malaking pagbabago sa buhay-estudyante ko, ang daming mga bagay na nangyari sa labas ng pamantasan na lubhang nakaapekto sa loob.
Nariyan ang mga kaguluhang nangyari sa pulitika at ekonomiya at ang pinkahuli ay ang pinsala at trahedyang idinulot ng magkasunod na bagyong Ondoy at Pepeng.
Matapos ang lahat-lahat, palagay ko ay dapat sulitin ang darating na sembreak. Dahil sa pagbabalik-eskwela sa ikawalang semestre, sa palagay ko ay mas magiging abala at lahat dahilan sa mga panibagong hamon at mga gawain sa pamantasan. Shempre, lalong magiging mabigat ang mga bagay-bagay dahil sa mas maiksi at mas mabilis na takbo ng panahon tuwing 2nd semester.
Para sa sembreak, balak kong basahin ang mag librong nabili ko noong Agosot pa, pero hindi ko pa nasisimulan kahit isa. At dahil dito, sisimulan ko din ang bago kong blog na matagal ko nang pinagpaplanuhan at binabalak na gawin. Bukod dito, balak ko din na mamalagi, hangga't posible, sa bahay. Para naman makapagpahinga at sana, hari-nawa, ay magkaroon ng kahit kaunting dagdag timbang.
Shempre, hindi mawawala ang pagtambay kasama ng mga kaibigan ko dito sa Silang, pero dapat ay maging mahinahon dahil dapat sulitin ang sembreak para makapagpahinga.
Pero sa kutob ko ay hindi ko malulubos ang sembreak para makapagpahinga. May mga ilang bagay na kailangang pagtuunan ng pansin at ito ang kakain ng mga oras at araw ng akin sembreak. Nariyan ang pagiging SERVE Volunteer, pinuno ng SENTRO, pasimuno muli sa Sining Bayan at shempre sa pagiging blogger.
Gaano man kaiksi o kahaba, mabuti nang may sembreak kaysa sa wala.
Pormal nang nagsimula ang deliberasyon tungkol sa pag-babago ng Student Handbook. Ang Student Handbook Revision Committee ay binubuo ng iba't-ibang sangay ng administrasyong ng DLSUD at mga lider-estudyante ng bawat sektor sa pamantasan.
Hindi ko pwedeng idetalye ang mga napag-usapan pero sa ngayon ay natapos kami sa Section 1 ng kasalukuyang Student Handbook, partikular tungkol sa detalye ng uniporme.
Naging masigla, mainit pero malaman ang mga debate tungkol sa school uniform. Pero kanina ko lang napagtanto, bakit kailangan ng school uniform?
Kung babasahin ang Student Handbook, makikita lamang ang pagsasalarawan ng unimporme para sa lalake at babaeng estudyante ng DLSUD pero hindi mo mababasa kung bakit kailangang magsuot ng uniporme ang mga estudyante.
Ano sa palagay nyo? Para ba maging maayos tingnan ang pamantasan? Para ba makatulong sa ating mga pag-aaral? Para ba makatipid? Para ba sa seguridad? Para may dagdag kita ang school?
Isang patalastas muna para kahit papaano ay mapawi ang pagod, pangamba, hinagpis at paghihirap ngayong dinaranas natin ang mga kalamidad na idinulot ng bagyong Ondoy.
Ang video ay kinuha bago dumating ang bagyong Ondoy, pero magandang halimbawa na kahit kung ang mga magkakaribal sa industriya ng pagkain ay kayang magsama sa isang gawain, kayang-kaya ng mga Pilipino na magkaisa para makatulong sa mga nangangailangang kababayan.
Ang hindi ko lang masikmura ay ang hindi pagtulong ng Jollibee branch sa Kalinisan, Bacoor, Kabite sa mga taong naghahanap ng masisilungan noong kasagsagan ng bagyong Ondoy. Sabi ng aking kaibigan na mismong nakakita nito, pinaalis daw ang mga taong sumilong sa loob ng Jollibee kahit na matindi ang ulan sa labas at halos umabot sa dibdib ang baha.
Nakakasuklam! Naturingang ang Jollibee ay tubong-Pinas at Pilipino ang may-ari nito.
