kwentong-buhay — 1 comment
05
Feb 10

Nakasama ang original barkada

Tulad ng kung kailan ako huling nag­su­lat dito, ay kay tagal din ng pana­hong muli kaming nagkasama-​sama ng aking mga ori­hi­nal na kabarkada. Hindi sila sim­pleng tropa, hindi rin sim­pleng mga kaibi­gan. Mga tunay na kabarkada at kaibi­gan. Espesyal na bahagi sila ng aking buhay sapagkat sila ay mga nakasama ko noong mga pana­hong nabubuo pa lamang ang katauhan ko ngayon. Nagkasama-​sama kami noong hayskul.

Kasama nila, una kong naransan ang umibig, mabigo, mamu­lat sa lipunang gina­galawan, man­garap, malas­ing sa pun­tong halos isuka pati ang laman-​loob, tumawa hang­gang sa mapa-​iyak dahil sa mga sim­pleng bagay lamang at abutin ng hat­ing­gabi sa kalsada dahi­lan sa sim­pleng kwen­tuhan lamang.

Hindi kami ang pinakasikat na barkada noong hayskul, pero ang bawat isa ay may pan­galang inukit sa kasaysayan ng aming hen­erasyon. (naks!) Hindi kami mga anak maya­man, mga sim­pleng tao lang, na may sim­pleng kali­gaya­han at sim­pleng mga pan­garap sa buhay. Hindi rin 'per­pekto' ang aming pag­tanda, ilan sa amin ay higit minsan nang nali­gaw ng landas, pero sa tulong ng bawat isa ay pat­u­loy na nabubuhay, hindi man sa 'tamang landas' na nak­ag­is­nan ng karami­han, pero lumikha kami ng mga sarili naming daan. Pero iisa pa rin ang aming biyahe, ang makakamit ng mag­in­hawang buhay.

Ngay­ong mala­pit na kami sa kalag­it­naan ng buhay, hindi na kami mga bata pa. Ang ilan ay bumubuo na ng sarili naming mga pam­ilya. Pero ang maha­laga at masaya, pat­u­loy pa rin ang sama­han, kahit minsan na lang sa bawat taon magkasama-​sama. Tiwala ako na mag­pa­p­at­u­loy pa ito sa mga darat­ing na pana­hon, lalong titibay, lalong lalakas at lalong magkaka­roon ng kab­u­luhan para sa bawat isa.

Daily Dose — No comments
25
Dec 09

Maligayang Pasko sa inyong lahat!

Dahil pasko naman, hayaan nyong dito naman ako mag-​blog. Akala ng marami, pati na ri ang aking sarili, na patay na ang blog na ito. Sa totoo, ay hindi...hindi ko alam kung ano talaga ang gagawin ko dito, pero sa mga susunod na araw ay tutukan ko ito.

Balik sa pasko. Nais ko lang batiin kayong lahat, lalo na sa mga iilan lang na nalili­gaw at nag­babasa ng blog na ito, ng isang mali­gayang pasko sa iyo at inyong pamilya.

Shempre, bin­abati ko rin ang mga kapwa blog­gers ko, mga kaibi­gan sa inter­net (Face­book, Friend­ster, Mul­ti­ply, Friend­Feed, Flickr, Twit­ter at Plurk), sa mga kasama­han at kat­ropa ko sa Sining Bayan, sa mga kat­ropa ko din sa EEE41, sa mga kapwa ko SERVE Vol­un­teers at kasama sa LCDC, sa mga klas­meyt kong PolSci at sa inyong lahat!! Mali­gayang pasko! :D

buhay estudyante — 4 comments
16
Oct 09

Ano ang plano nyo sa sembreak?

Isang linggo na lang at tapos na ang unang semes­tre. Akalain mo iyon? Nakali­pas na ang isang semes­tre ng ganoon-​ganoon na lang? Pero ganoon na nga lang ba talaga?

Kakaiba ang semes­tre na ito. Bukod sa mga malak­ing pag­babago sa buhay-​estudyante ko, ang daming mga bagay na nang­yari sa labas ng paman­tasan na lub­hang nakaapekto sa loob.

Nariyan ang mga kag­u­luhang nang­yari sa puli­tika at ekonomiya at ang pinkahuli ay ang pin­sala at tra­hedyang idin­u­lot ng magka­sunod na bagy­ong Ondoy at Pepeng.

Mat­a­pos ang lahat-​lahat, pala­gay ko ay dapat sulitin ang darat­ing na sem­break. Dahil sa pagbabalik-​eskwela sa ikawalang semes­tre, sa pala­gay ko ay mas magig­ing abala at lahat dahi­lan sa mga pani­bagong hamon at mga gawain sa paman­tasan. Shempre, lalong magig­ing mabi­gat ang mga bagay-​bagay dahil sa mas maiksi at mas mabilis na takbo ng pana­hon tuwing 2nd semester.

Para sa sem­break, balak kong basahin ang mag librong nabili ko noong Agosot pa, pero hindi ko pa nasisim­u­lan kahit isa. At dahil dito, sisim­u­lan ko din ang bago kong blog na mata­gal ko nang pinag­pa­planuhan at bin­a­balak na gawin. Bukod dito, balak ko din na mamalagi, hangga't posi­ble, sa bahay. Para naman maka­pag­pahinga at sana, hari-​nawa, ay magka­roon ng kahit kaunt­ing dagdag tim­bang. :D

Shempre, hindi mawawala ang pag­tam­bay kasama ng mga kaibi­gan ko dito sa Silang, pero dapat ay maging mahi­na­hon dahil dapat sulitin ang sem­break para makapagpahinga.

Pero sa kutob ko ay hindi ko malu­lu­bos ang sem­break para maka­pag­pahinga. May mga ilang bagay na kailan­gang pag­tu­u­nan ng pansin at ito ang kakain ng mga oras at araw ng akin sem­break. Nariyan ang pagig­ing SERVE Vol­un­teer, pinuno ng SENTRO, pasimuno muli sa Sining Bayan at shempre sa pagig­ing blogger.

Gaano man kaiksi o kahaba, mabuti nang may sem­break kaysa sa wala.

buhay estudyante — 1 comment
08
Oct 09

Bakit nga pala may school uniform sa DLSUD?

Pormal nang nagsim­ula ang delib­erasyon tungkol sa pag-​babago ng Stu­dent Hand­book. Ang Stu­dent Hand­book Revi­sion Com­mit­tee ay bin­ubuo ng iba't-ibang sangay ng admin­is­trasy­ong ng DLSUD at mga lider-​estudyante ng bawat sektor sa pamantasan.

Hindi ko pwe­deng ide­talye ang mga napag-​usapan pero sa ngayon ay nat­a­pos kami sa Sec­tion 1 ng kasalukuyang Stu­dent Hand­book, par­tiku­lar tungkol sa detalye ng uniporme.

Naging masigla, mainit pero mala­man ang mga debate tungkol sa school uni­form. Pero kanina ko lang napag­tanto, bakit kailan­gan ng school uniform?

Kung babasahin ang Stu­dent Hand­book, makikita lamang ang pagsasalarawan ng unim­porme para sa lalake at babaeng estudyante ng DLSUD pero hindi mo mababasa kung bakit kailan­gang mag­suot ng uni­porme ang mga estudyante.

Ano sa pala­gay nyo? Para ba maging maayos tingnan ang paman­tasan? Para ba makat­u­long sa ating mga pag-​aaral? Para ba makatipid? Para ba sa seguri­dad? Para may dagdag kita ang school?

Bakit sa La Salle Manila ay walang uniporme?

Bakit nga kaya???

Asides — No comments
29
Sep 09

Jollibee vs KFC Mascot sa pagsayaw ng “Nobody”

Isang pata­las­tas muna para kahit papaano ay mapawi ang pagod, pangamba, hinag­pis at paghi­hi­rap ngay­ong dinaranas natin ang mga kalami­dad na idin­u­lot ng bagy­ong Ondoy.

Ang video ay kinuha bago dumat­ing ang bagy­ong Ondoy, pero mag­a­n­dang hal­im­bawa na kahit kung ang mga magkakaribal sa indus­triya ng pagkain ay kayang magsama sa isang gawain, kayang-​kaya ng mga Pilipino na magkaisa para makat­u­long sa mga nan­gan­gailan­gang kababayan.

Ang hindi ko lang masik­mura ay ang hindi pag­tu­long ng Jol­libee branch sa Kalin­isan, Bacoor, Kabite sa mga taong nagha­hanap ng masisilun­gan noong kasagsagan ng bagy­ong Ondoy. Sabi ng aking kaibi­gan na mis­mong nakakita nito, pinaalis daw ang mga taong sum­i­long sa loob ng Jol­libee kahit na matindi ang ulan sa labas at halos umabot sa dibdib ang baha.

Nakaka­suk­lam! Naturingang ang Jol­libee ay tubong-​Pinas at Pilipino ang may-​ari nito.

← Older Entries