Inspired Magsulat

jhay — Tue, 23 Sep 2008 13:24:10 +0000

Walang internet kasi walang kuryente kaya walang magawa sa bahay. Pero maganda na rin dahil nagawa ko ang ilang mga bagay na nalimutan na dahil sa pagiging adik ko sa internet. Hindi ang paggagawa ng mga assignments o school work, kung hindi ang pagbabasa ng mga librong nasa bahay. Hindi kasi lahat ay binili ko.

Sa dalawang maghapon na nasa bahay lamang ako, (lago! Hindi pumasok!) natapos ko sa isang higaan ang mga dalawang libro ni Bob Ong. Una ang MacArthur na sinimulan at natapos ko din kahapon ng Lunes at pangalawa ang Stainless Longganisa na sinimulan kong basahin matapos ang tanghalian at kakatapos lamang ngayong mga oras na ito. 3:11pm kung gusto mo talagang malaman.

Nakakaaliw at lubusan ko nang nauunawaan kung bakit kumakalat ang mga text quotes na base sa mga libro ni Bob Ong. Sadyang kapupulutan ang ito ng aral at kalokohan. Kayo na ang maghusga kung alin sa dalawa.

Dahil hindi naman ako atleta, hindi ako musikero, hindi ako mananayaw, hindi ako nagsasayang ng pera sa gym, isa akong manunulat.

Dahil sa pagbabasa muli ng libro, naenganyuhan uli akong magsulat o magkwento. Ebidensya na ngayon ang inyong binabasa. Dahil hindi naman ako atleta, hindi ako musikero, hindi ako mananayaw, hindi ako nagsasayang ng pera sa gym, isa akong manunulat. At ito ang ginagawa ko ngayon. Hindi pa man nakakapagsulat ng isang libro, pero sa patuloy kong pagba-blog, ilang hakbang, magiging ganap na akong manunulat. Pero pormal pakinggan ang titulong iyon, mas gusto kong madinig ang designasyong "kwentista" o taga-kwento.

Sana sa mga susunod kong kwento ay kasama ko kayo. Hindi niyo kailangang magsalita agad, pero kung gusto nyo ay mas astig ang ganoon, samahan niyo lang ako ay masaya na ako.

(ang totoo nito, kailangan ko nang tapusin ang maiksi at biglang intro na ito dahil wala pang kuryente at malapit nang maubos ang baterya ng laptop ko. Viva Meralco!)

MacArthur ni Bob Ong – Simple lang pala ang istorya

jhay — Mon, 22 Sep 2008 15:42:28 +0000

Kaninang hapon, habang walang magawa sa bahay at nagsawa ng kaunti sa internet, binasa ko ang librong MacArthur na isinulat ni Bob Ong. Ito ata ang pinakabagong libro niya, kung hindi ako nagkakamali.

Manipis lang ang libro at mabilis ang daloy ng istorya kaya natapos ko ito sa loob ng isa at kalahating oras.

Mahusay ang pagkakasulat, lalo na sa mga eksena at mga karakter sa libro. Parang nakikinig ako ng mga awitin ng Eraserheads o Rivermaya dahil hindi nagkakalayo ang buhay, sitwasyon at karanasan ko sa mga nangyari, naiisip, nararanasan at pinagdaanan ng mga karakter sa libro.

Pero pa hindi ako nagdodroga, nang-agaw ng mga celfon at alahas, o nagnakaw sa mga kapitbahay. Ang ibig kong sabihin ay kapareho ko ang mga karakter sa libro sa puntong, sa aming kabataan ay kay dami nang problema at suliraning kinakaharap, ginusto man namin o hindi.

Sa gitna nito, naroon ang paghahanap ng katwiran sa mga bagay-bagay sa mundo, ang halaga at dahilan kung bakit nabuhay at higit sa lahat ang pagkakaroon ng mga pangarap sa buhay, gaano man kasimple o engrande, at kung paano ito mabibigyang katuparan.

Tulad ng dati, natawa talaga ako sa mga hirit, linya at mga pangangatwiran ng mga karakter sa libro tulad ng sumusunod:

"O, nasan ni Noel?" tanong ni Cyrus.
"Umuwi sa inyo. Magtitikol."
"Ano?"
"Maliligo daw muna sya."

Mahusay din ang pagsasalarawan ni Bob Ong sa mga lugar sa kwento, ang mga eskinita, ang palengke, ang squatters' area, at ang public CR. Detalyado at malupet din ang pagkakasulat ni Bob Ong sa mga pangyayaring aksyon, mga naiisip ng mga karakter at ang mga nararanasan nila. Ramdam mo ang mga bawat suntok ng buwayang pulis kay Cyrus, pero bago yun, ang pagbaliktad ng iyong sikmura matapos lunukin niya ang pakete ng shabu na nahulog sa inidorong barado at puno ng "champoradong" gawa ng bituka ng tao.

Anu't ano pa man, ang katapusan ng kwento ay simple lang. Matapos ang lahat-lahat ng kaguluhan, katarantaduhan, pagsubok, suliranin at pagkakamaling nagawa ng mga karakter, bumalik sila sa kanilang pinagmulan at tila ba, magiging maayos na din ang lahat kahit hindi ito pinag-usapan para magawan ng solusyon. Basta ganoon na lang nagtapos ang kwento.

Walang kamatayang "the prodigal son" na gustung-gusto ng mga konserbatibong relihiyoso at matatanda.

Pero hayaan na lang, mahusay naman ang pagkakasulat ni Bob Ong sa MacArthur.

Sunod naman ang Stainless Longganisa...

Julius Rocas » Libro

Inspired Magsulat

Related Posts

MacArthur ni Bob Ong – Simple lang pala ang istorya

Random posts