Julius Rocas

Ayon sa mga huling nag­ba­hagi sa akin ng kani­lang mga saloobin tungkol sa nakakalungkot na pangya­yari sa schol­ar­ship ng USC ngayon, hindi ko mai­wasang malungkot din at pilit kong ini­i­wasan ang mag-​isip ng masama sa mga bagong USC officers.

Sa kasalukuyan, may­roong 20(?) isko­lar ang USC ngayon, mas mataas kumpara noong nakaraang taon. Ngunit hindi ata naging usap-​usapan ang pag­taas ng bilang ng mga isko­lar. Ang mas napag-​uusapan ay ang mga isko­lar, mag­u­lang at mga ilang admin­istrador na nababa­hala at nababagabag dahil kahit nadagda­gan ang bilang ng mga isko­lar, nabawasan naman ang mga tunay na matu­tu­lun­gan nito.

Sa 17 isko­lar ng nakali­pas na USC, mas madami ang bilang (per­cent­age) ng mga may "full schol­ar­ship" kumpara sa ngayon, iisa o dalawa lang daw ang nabi­gyan ng "full schol­ar­ship" kaya, lub­hang nakakalungkot, marami-​rami sa mga nakaraang isko­lar ang hindi makakapag-​aral ngay­ong pasukan, kahit na 50% ang schol­ar­ship nila. Sa lalong pag­taas ng mga bil­i­hin, langis, matrikula at iba pa ngay­ong kasalukuyan, higit na kinakailan­gan ng mga kapos-​palad nating kapwa Lasalyano ang lahat ng tulong upang ipag­pat­u­loy nila ang kani­lang pag-​aaral. Ang pagig­ing iskoloar ang isa sa kani­lang mga malub­hang inaasahan.

Ginawa ang mga mapayapa at tamang pros­eso para subukang umapila sa kasa­likuyang USC na sana'y mabago ang kani­lang desisyon at madagda­gan ang matatang­gap ng mga isko­lar. Ngunit, mat­a­pos ang mga pag-​uusap at pakikipag­day­al­ogo, dese­dido na raw ang bagong USC na kung ano ang kani­lang napagde­sisyu­nan ay yun na talaga.

Totoo na may kalayaan at kara­p­atan ang USC na pagde­sisyu­nan ang pag­bibi­gay ng mga schol­ar­ships. Totoo rin na may kalayaan at kara­p­atan silang itakda ang panun­tu­nan at pros­eso sa kung sino ang mabibi­gyan ng scholarships.

Pero hindi ibig sabi­hin nito ay bahala na sila sa kung ano man ang kani­lang mapagde­sisyu­nan. Bilang mga lider-​estudyante, higit na inaasa­han na ang kani­lang mga desisyon ay para maka­paglingkod sa interes at kapakanan ng mga estudyante at alin­sunod sa mga dak­i­lang aral ni San Juan Buatista De La Salle.

Aking napa­gala­man na isa sa mga dahi­lan kung bakit di umano'y ayaw nilang pag­bi­gyan na magka­roon ng adjust­ment o dagdag sa matatang­gap ng ibang isko­lar ay "kapag nag-​adjust sa isa, kailan­gang mag-​adjust sa lahat."

Sa unang tingin ay tama at patas ang ganoong pan­gan­gatwiran hindi ba? Pero kung susuriin ay may kamailan. Ang mga bihasa o nag-​aral ng Logic ay sasang-​ayon sa akin sa gani­tong pagaanal­isa at pag­giba sa gani­tong argumento.

"kapag nag-​adjust sa isa, kailan­gang mag-​adjust sa lahat." Hindi ba't sa unang tingin pa lang ay may fal­lacy na sa argu­men­tong ito? Ang fal­lacy na ito ay ang fal­lacy of gen­er­al­iza­tion, o pagtin­gin na pare-​pareho lamang ang lahat kahit na sadyang magkakaiba ang mga ito.

Kahit na pare-​parehong matindi ang pan­gan­gailan­gan ng mga isko­lars ay magkakaiba pa rin ang kani­lang indibid­wal na kala­gayan at pinang­ga­galin­gang sit­wasyon, cir­cum­stances ika nga.

Ito ang dahi­lan kung bakit kailan­gan nilang mag­pasa ng mga doku­mento at pape­les na magsasalarawan at mag­pa­p­atu­nay sa kung gaanong kalubha ang kani­lang pan­gan­gailan­gan at kaya isa-​isa silang nakaka­panayam sa screen­ing inter­views. Ito rin ang dahi­lan kung bakit hindi sila pare-​pareho ng mga antas o pursyen­tong natatang­gap para sa scholarship.

Kaya hindi pwede na sabi­hing dahil binawasan ang kay A, ay babawasan din ang matatang­gap ni B, C at hag­gang kay Z dahil magkakaiba sila ng pan­gan­gailan­gan. Sana ay mau­nawaan natin itong lahat.

Tan­daan natin na sila ay naha­lal upang paglingku­ran ang interes ng mga mag-​aaral. Ang pag­bibi­gay ng schol­ar­ship ay isa sa mga pinakadak­ila at malak­ing oblig­asyon nila dahil sa ban­dang huli, ang perang naka­paloob sa kani­lang pondo o badyet ay nang­gal­ing din sa ating mga mag-​aaral ng DLSUD. Samakatuwid, higit ang ating kara­p­tan sa perang iyon.

Huwag din sana kalimu­tan ang pan­garap ng De La Salle Philip­pines na maging kato­to­hanan ang One La Salle Schol­ar­ship kung saan 20% ng buong pop­u­lasyon ng mga estudyante sa mga La Salle schools ay mga isko­lar pag­dat­ing ng 2011. Sa nangya­yari ngayon, tila hindi makaka­pagam­bag ang ating mga lider-​estudyante sa pan­garap na ito.

Kasiya­han o pangangailangan?

Isa pang bagay na mapupu­lot natin dito ay makita ang pray­ori­dad o mga maha­ha­la­gang bagay sa isang pamunuan, na siyang makikita natin sa kung paano ginagamit o saan ini­lalaan ng Kon­seho ang badyet o pera ng mga estudyante. Kung mas malaki ang bahagi ng badyet para sa ser­bisy­ong estudyante tulad ng schol­ar­ships, stu­dent loans at spon­sor­ship sa mga stu­dent orgs, (mga basic stu­dent needs) masasabi natin na "student-​service ori­ented" ang Kon­seho. Pero kung napupunta sa mga ibang gawain at proyekto na makaka­pag­pasaya sa estudyante (stu­dent wants) masasabi natin na "student-​entertainment ori­ented" ang ating konseho.

Pero, malaki ang aking pag-​asa na ang nauna at hindi ang huling uri ng panunugku­lan ang dala-​dala ng mga lider-​estudyante natin ngayon. At para maging patas naman, nag-​uumpisa pa lang ang bagong pang-​akademikong taon.