Kailan ba ako huling nagsulat ng love letter?

Nakakatuwa naman ang araw na ito, simula ng student elections sa DLSUD pero heto ako, nasa bahay pa at nagsusulat. Dapat kagabi pa, pero sobrang pagod ako mula kahapon kaya nagbasa na lang ako ng emails, nagbura ng spam at natulog na.

Bakit naman nakakatuwa ang araw na ito? Salamat kay Sir Martin, sa kanyang post na “The Lost Art of the Love Letter” binalikan niya ang sining ng pagsusulat ng mga liham ng pag-ibig.

Mula nang siya ay nasa elementarya pa hanggang sa mag-kolehiyo. Hindi ko maiwasang matawa sa aking sarili dahil halos kapareho kami ng nararamdaman tungkol sa pagsusulat ng mga love letter. Mula sa takot at kaba sa kung ano ang isusulat, paano ko sisimulan hanggang sa paano ko tatapusin.

Kasama rin ang talaga namang nakakasakit ng ulo (at nakakasuka sa ka-cornihan) na pagsingit sa mga gasgas nang ‘love cliche’ o kataga na ika ni Sir Martin, ay matindi ang epekto kapag ginamit ng tama. Pero ang mas nakakatakot at nakakakaba para sa akin, noon nang nagsusulat pa ako ng love letter at malamang hanggang ngayon kapag magsusulat muli ako, ay ang akto ng pagbibigay o pagpapadala nito sa aking sinusulatan.

Sa sobrang takot, hiya at kaba ko noon (torpe! hahaha) naiipon ang mga love letter na sinusulat ko. O kaya naman, ang ibang pinaghirapan isulat at talagang hinanapan pa ng magandan stationary ay hindi na naipadala. Marahil magugulat ang mga makakabasa nito at sasabihing, “Si Kuya Julius?! Kabado sa pagsulat at pagbigay ng love letter? hahaha”

Isa rin sa mga mahalagang bagay na binalikan ni Sir Martin ay ang nakakalungkot na katotohanang, bihira na sa mga kabataan ngayon ang nagsusulat ng mga love letters. Sabi niya,

This is why I express a mild alarm in seeing the virtual death of the love letter among my students. In retrospect, I haven’t really encountered much outside of those love letters English teachers require their students. Through my conversations with students, I discover that the text message and the instant message are their media of choice. Compared to the brevity and speed of text and IM, the love letter just seems too “snail mail” for this younger generation. Love however, isn’t as instant.

Salamat sa email, text, friendster, at iba pang mabilisang teknolohiya na pang-komunikasyon, nawala na ang mga love letters. Naging ‘intagible’ at elektronik na. At kapag nawala ang kuryente, naging “battery empty” o kaya maubusan ka ng load, ay tapos na rin ba ang pagsusuyuan at pag-iibigan? Ito rin ba ang dahilan ng mga mabilisang pagkakaroon at pagtatapos ng mga relasyon sa mga kabataan ngayon? Magandang balikan ang mga tanong na ito sa iba nang pagkakataon.

Pero tulad ng sabi ni Sir Martin, mag pag-asa. Salamat din sa teknolohiya, nag-iba rin ang anyo ng pagsusulat, hindi man ng love letters pero pagsusulat pa rin. Ito ay dahil sa blogging. At dahil tao ang nagsusulat ng blogs, may damdamin ito at naghahanap ng kanyang iibigin. At kapag tinamaan, malamang ang kanyang pagsusulat sa blog ay maaapektuhan, sa positibo at nakakakilig na paraan.

Huli akong nagsulat ng love letter noong nasa hayskul pa ako. Iisa lang ang sinusulatan ko noon, at hanggang ngayon ay siya pa rin ang aking susulatan. Hindi man niya sagutin, ang mahalaga ay mabasa niya ang aking mga liham. Romantiko at nakakatuwa lalo na ngayong nasa malayong lugar siya.

Masulatan na kaya siya?