Julius Rocas

Kan­i­nang hapon, habang walang magawa sa bahay at nag­sawa ng kaunti sa inter­net, binasa ko ang librong MacArthur na isin­u­lat ni Bob Ong. Ito ata ang pinakabagong libro niya, kung hindi ako nagkakamali.

Manipis lang ang libro at mabilis ang daloy ng isto­rya kaya nat­a­pos ko ito sa loob ng isa at kala­hat­ing oras.

Mahusay ang pagkaka­su­lat, lalo na sa mga eksena at mga karak­ter sa libro. Parang nakikinig ako ng mga awitin ng Eraser­heads o River­maya dahil hindi nagkakalayo ang buhay, sit­wasyon at karanasan ko sa mga nang­yari, nai­isip, nararanasan at pinag­daanan ng mga karak­ter sa libro.

Pero pa hindi ako nag­do­droga, nang-​agaw ng mga celfon at alahas, o nag­nakaw sa mga kapit­ba­hay. Ang ibig kong sabi­hin ay kapareho ko ang mga karak­ter sa libro sa pun­tong, sa aming kabataan ay kay dami nang prob­lema at suli­ran­ing kinaka­harap, ginusto man namin o hindi.

Sa gitna nito, naroon ang pagha­hanap ng katwiran sa mga bagay-​bagay sa mundo, ang halaga at dahi­lan kung bakit nabuhay at higit sa lahat ang pagkaka­roon ng mga pan­garap sa buhay, gaano man kasim­ple o engrande, at kung paano ito mabibi­gyang katuparan.

Tulad ng dati, natawa talaga ako sa mga hirit, linya at mga pan­gan­gatwiran ng mga karak­ter sa libro tulad ng sumusunod:

"O, nasan ni Noel?" tanong ni Cyrus.
"Umuwi sa inyo. Magti­tikol."
"Ano?"
"Maliligo daw muna sya."

Mahusay din ang pagsasalarawan ni Bob Ong sa mga lugar sa kwento, ang mga eskinita, ang palengke, ang squat­ters' area, at ang public CR. Detalyado at malu­pet din ang pagkaka­su­lat ni Bob Ong sa mga pangya­yaring aksyon, mga nai­isip ng mga karak­ter at ang mga nararanasan nila. Ramdam mo ang mga bawat suntok ng buwayang pulis kay Cyrus, pero bago yun, ang pag­ba­lik­tad ng iyong sik­mura mat­a­pos lunukin niya ang pakete ng shabu na nahu­log sa inidorong barado at puno ng "cham­po­radong" gawa ng bituka ng tao.

Anu't ano pa man, ang kat­a­pu­san ng kwento ay simple lang. Mat­a­pos ang lahat-​lahat ng kag­u­luhan, kataran­taduhan, pag­subok, suli­ranin at pagkaka­ma­l­ing nagawa ng mga karak­ter, buma­lik sila sa kani­lang pinag­mu­lan at tila ba, magig­ing maayos na din ang lahat kahit hindi ito pinag-​usapan para mag­a­wan ng solusyon. Basta ganoon na lang nag­ta­pos ang kwento.

Walang kamatayang "the prodi­gal son" na gustung-​gusto ng mga kon­ser­bat­i­bong reli­hiyoso at matatanda.

Pero hayaan na lang, mahusay naman ang pagkaka­su­lat ni Bob Ong sa MacArthur.

Sunod naman ang Stain­less Longganisa...