Julius Rocas

Sorry, pero walang litrato na kasama ang sulatin na ito. Hinding-​hindi ako mapaghuhubad sa harap ng camera. Kung curi­ous talaga kayo sa kung ano ang magig­ing hit­sura, tumin­gin na lang kayo sa pinaka­ma­la­pit na model ng human skele­tal system.

Pero bakit nga ba ganito ang titulo ng sulat­ing ito? Mainit! Mainit na mainit na! Summer na kasi kaya kalbaryo na naman ang pagtigil ko sa aking kwarto, lalo na tuwing hapon. Dahil ito ay nasa kan­lu­rang bahagi ng aming bahay, saktong-​sakto na dito tumatama ang sikat ng araw habang ito'y papalubog sa kanluran.

Paki­ram­dam ko ba'y may higan­teng mag­ni­fy­ing lens na nakatu­tok sa aking kwarto kaya kahit ang singit ko ay pinag­pa­paw­isan. (OMG!) Kung kaya, kahit bihirang-​bihira kong gawin, hubad-​baro akong naka­harap sa kompyuter mula nang sumapit ang ika-1 ng hapon.

Matakaw na payatot

Bakit naman bihira? Dahil hindi kaaya-​ayang tingnan na ako'y walang baro o t-shirt. Lubos kayong maha­habag sa akin at isip­ing hindi na talaga ako kumakain. Pero ang totoo nito, wala akong ginawa maghapon kung hindi ang kumain nang kumain.

Kanin at ginil­ing ang aking meryenda, bukod sa panghima­gas na kamote-​que. Hindi pa ako nasiya­han doon at inubos ko ang isang plas­tic ng chicharon. Buti na lang wala akong prob­lema sa puso o high-​blood kung hindi ay tumirik na ang mata ko kan­i­nang hapon pa.

Mabilis talaga ang aking metab­o­lismo kaya ang aking mga kinakain, gaano man kadami ay nagagamit agad bilang ener­hiya. Subukan kong mag­tu­log bukas pagkat­a­pos man­ang­halian. Baka sakaling maging nakatagong ener­hiya o taba ang aking makakain bukas.

Sana nga lang, sana nga lang talaga...