Julius Rocas

Malamang ay nakarat­ing na sa inyo ang balita na mula sa pasukang ito, libre na ang WiFi access sa lahat ng mga estudyante at guro ng DLSUD.

Dati kasi ay kailan­gang mong mag­bayad para magka­roon ka ng access sa WiFi. Natu­tuwa ako dahil isa akong blog­ger at gustung-​gusto namin ang libreng WiFi.

Pero sa kabi­lang banda, kung hindi mo na kailan­gang mag­bayad para sa WiFi dahil libre na ito, paano ito naging libre?

Mag­a­n­dang balita kung ito ay dahil sa isang mabait at galanteng spon­sor. O kaya naman ay may nakuha na Inter­net Ser­vice Provider and DLSUD na mababa ang singil sa inter­net con­nec­tion kaya naging libre na ang WiFi.

Pero, kung naging libre ang WiFi sa DLSUD dahil sin­isingil na ito sa lahat ng mga estudyante, bilang bahagi ng aming mis­cel­la­neous fees, parang hindi ata makatwiran at hindi tama.

Paano naging hindi makatwiran at hindi tama? Noon kasi sa "pay per use" model, kung saan mag­babayad ka para mak­agamit ng WiFi, na tama lang dahil ikaw kasi ang gumagamit. Sulit ang iyong ibin­abayad. Ikaw ang may pasan ng dagdag gastos na ito.

Noon pa man may­roon nang inter­net fee na bahagi ng mis­cel­la­neous fee at ito ay napupunta sa ERS. Magtiyaga lang muna sa paisa-​isang oras ng paggamit at pag­pila dahil kakaunti ang mga com­put­ers dito. Ayos lang din dahil may direk­tang access ka sa inter­net. At iyon ang maha­laga. Kahit sino may access sa inter­net na sin­isingil sa iyo.

Pero ngay­ong libre na sa lahat ang WiFi, at kung totoo ngang kasama na ito sa mis­cel­la­neous fees na bin­aba­yaran ng lahat ng estudyante, totoo rin kaya na ang lahat ng siningil dito ay may access sa WiFi?

Mali­naw ang kasag­utan. Tumin­gin ka na lang sa iyong block or sec­tion at isipin mo kung ilan sa inyo ang may laptop? Ang bilang na iyon ang may access sa WiFi dahil sa laptop ka lang naman pwe­deng maka-​access ng WiFi. Totoo na pwede ring mag-​WiFi sa mga cell­phone, PDAs at iPod Touch or iPhone pero mas kakaunti ang mga may­roon nito sa DLSUD. At tiyak akong kakaunti ang magti­tiyaga na magre­search gamit ang kani­lang WiFi-​capable phone.

Muli, mali­naw na kahit lahat tayo ay sin­isingil para sa WiFi, hindi lahat tayo ay makak­agamit nito. Dahil hindi lahat ay may laptop. Sa gani­tong sit­wasyon, ang paggamit sa WiFi ay isang pri­bile­hiyo o priv­i­lege, dahil may pre-​requisite na kailan­gan para ma-​access mo ito, at iyon ay ang pagkaka­roon ng laptop.

Ang pri­bile­hiy­ong mak­agamit ng WiFi ay para lamang sa kakaunt­ing estudyante ng DLSUD na may laptop. Pero sin­isingil ang lahat para ang iilang may laptop ay mak­agamit nito. Sa pana­hon ngayon ng krisis pang-​ekonomiya at lalong humi­hi­rap na pamu­muhay, ang gani­tong sit­wasyon ay tama at makatuwrian ba?

Base sa mga gani­tong obser­basyon at kon­klusyon, may­roong ilang kata­nun­gan; paano nagka­roon ng gani­tong patakaran? Sino-​sino ang mga pumayag sa gani­tong patakaran? Ang mga dapat bang masang­guni o makon­sulta para sa gani­tong desisyon ay nakon­sulta? Ang mga kinatawan at nasa posisyon ba ay kumi­los upang pag-​aralan ang sit­wasyon at duminig sa totoong saloobin ng kani­lang mga nasasaku­pan? Ang kapakanan at pan­gan­gailan­gan ba nila ay tunay na napro­tek­ta­han at napagsil­bi­han sa gani­tong patakaran?

Sana ay mabi­gyang linaw ang mga kasag­utang ito, dahil hindi mapa­pala­gay ang aking isipan sa tuwing gagamit ako ng libreng WiFi sa DLSUD. Bin­aba­yaran ng lahat ang aking WiFi, pero silang mga nag­bayad, hindi man lamang makagamit.

*Unang nalathala dito